Kurumsal zorbalık ve mobbing vakaları, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nde çiçekli kutlamaların gölgesinde kalmaya devam ediyor. Sosyal medyada parlatılan pembe vitrinler, ofislerdeki psikolojik taciz gerçeğini maalesef örtemiyor. Bu nedenle 1857’deki dokuma fabrikası direnişinden bugüne, kadınların haysiyet mücadelesi kararlılıkla sürüyor.
İş hayatında kadına yönelik şiddet sadece fiziksel saldırılarla sınırlı kalmıyor. Aksine, bilgi bir silah gibi kullanılarak kadın çalışanlar sistematik olarak pasifize ediliyor. Özellikle kamu ve özel sektörde toplantılardan dışlanma veya projelerin elinden alınması sıkça görülüyor.
Birçok kadın, çalışma arkadaşları önünde yöneticileri tarafından alaycı tepkilere maruz kalıyor. Hazırlanan titiz raporlar küçümsenirken, mesleki itibar kasten aşındırılıyor. Ancak bu durum sadece bir performans meselesi değil, planlı bir itibar suikastıdır. Bu tür eylemler insan onuruna yapılan ağır bir saldırı niteliği taşıyor.
Hukuki açıdan bakıldığında, fırsat eşitliği kurumların insafına bırakılacak bir lütuf değildir. Türk Ceza Kanunu ve İş Kanunu, bu tür hak ihlallerine karşı net yaptırımlar içeriyor. Ayrıca anayasal bir yükümlülük olan adalet, her çalışma ortamında tavizsiz şekilde uygulanmalıdır.
Gerçek bir değişim için kurumların liyakati cinsiyetten bağımsız hale getirmesi gerekiyor. “Cam tavanlar” olarak adlandırılan engelleri yıkmak, sadece kadınlar için değil toplum için önemlidir. Bu nedenle şiddetin ve mobbingin kağıt üzerinde kalmadığı bir düzen derhal kurulmalıdır.
Sessiz kalmak, aslında uygulanan bu kurumsal şiddete ortak olmak anlamına gelir. Emeğin karşılık bulduğu bir dünya, insanlık onurunun en temel gereğidir. Sonuç olarak, kökü kurutulmuş bir ağaçta hiçbir dalın çiçek açmayacağını unutmamalıyız.
Samsun OLAY
Erdal Kesin köşe yazıları ve özgün yorumlarıyla Samsun Olay’da
Samsun'un gerçek sesi, tüm sosyal ağlarda!
Samsun'un gerçek sesi, tüm sosyal ağlarda!
Facebook
X
Instagram
YouTube
Bluesky
News
Yazarlar
Genel
Türkiye
Spor
