
İnsan bazen bir vedanın ağırlığını, tabutun omuzlardaki yükünden çok, o tabutun ardında saf tutan kalabalığın yüzüne bakınca anlıyor. Yavuz Yıldırım Türk’ü son yolculuğuna uğurlarken ortaya çıkan o kare, yalnızca bir yoldaşa duyulan son görevin değil, Türkiye’deki devrimci hareketin bugünkü halinin de en çıplak, en sarsıcı fotoğrafıydı.
Meydana toplanan kalabalığa baktığınızda gözünüze ilk çarpan şey, birbirine kenetlenmiş ellerden, vefalı bakışlardan ve hâlâ diri duran o eski yoldaşlık hukukundan hemen sonra, saçlara düşen aklardı. Ortalaması altmışın altına inmeyen, hatta altmış beşi çoktan aşmış bir kalabalıktı o. Yılların yorgunluğunu omuzlarında taşıyan ama söz konusu bir dosta veda etmek olduğunda bastonunu, hastalığını, yaşını bir kenara bırakıp meydana koşan bir kuşağın buluşmasıydı.
Bu tablo bir yanıyla çok kıymetli, bir yanıyla da üzerine uzun uzun düşünülmesi gereken derin bir hüzün barındırıyor.
Kıymetli; çünkü aradan geçen yarım asra, yaşanan onca kırılmaya, yenilgiye ve savrulmaya rağmen bu toprakların en güzel hasletlerinden biri olan vefa duygusunun hâlâ ölmediğini gösteriyor. 70’li yılların ateş çemberinden geçmiş, bedel ödemiş, birbirinin acısına da ekmeğine de ortak olmuş bir kuşak, kendi tarihine ve birbirine sahip çıkmaya devam ediyor. Birbirlerinin eksilişini sayarak yaş alan bu insanlar, aslında bir dönemin ortak hafızasını ayakta tutuyor.
Bir toplumsal hareketin geleceği, geçmişine gösterdiği saygı kadar, yarınına kattığı yeni seslerle ölçülür. Eğer bir meydandaki uğurlama töreninde genç omuzlar yaşlı omuzların yükünü devralmıyorsa, orada ciddi bir bayrak devri sorunu var demektir. Bu durum elbette ne o meydanda duran ak saçlı insanların kabahati ne de gençlerin duyarsızlığıyla açıklanabilir. Asıl mesele, 12 Eylül’ün açtığı o derin uçurumun hâlâ tam anlamıyla kapatılamamış olması ve solun, değişen dünyanın ritmini, yeni kuşakların dilini yakalamakta zorlanmasıdır.
Eski kelimelerle yeni bir dünya kurulamıyor. Gençlerin öfkesi de umudu da arayışı da hâlâ var; ancak geleneksel kalıplar, eski alışkanlıklar ve dar duvarlar o genç enerjiyi içine alamıyor. Hal böyle olunca, her veda töreni biraz daha kendi içine kapanan, biraz daha yaşlanan bir hatıralar albümüne dönüşüyor.
Yavuz Yıldırım Türk’ü uğurlarken çekilen o fotoğraf, hepimize hem büyük bir vefa dersi hem de acı bir özeleştiri bırakıyor. Omuzlarımızdaki yük ağır, saçlarımızdaki aklar çoğalıyor. Eğer bu onurlu mirası sadece anılarda yaşatmak istemiyorsak, o meydanlardaki yaş ortalamasını gençleştirecek yeni sözler bulmak, yeni kapılar açmak zorundayız. Yoksa her geçen gün biraz daha eksilerek, kendi hikâyemizin son tanıkları olarak kalacağız.

Fikri takip!
Samsun'un gerçek sesi, tüm sosyal ağlarda!
Samsun'un gerçek sesi, tüm sosyal ağlarda!